Witamy na stronie Zespołu Szkół Publicznych w Komorowie :)::Witamy na stronie Zespołu Szkół Publicznych w Komorowie :)::Witamy na stronie Zespołu Szkół Publicznych w Komorowie :)::Witamy na stronie Zespołu Szkół Publicznych w Komorowie :)::Witamy na stronie Zespołu Szkół Publicznych w Komorowie :)

Historia Szkoły

   HISTORIA SZKOŁY
    Historia szkoły podstawowej w Komorowie związana jest z carską reformą administracyjną z roku 1866. W związku z utworzeniem nowej gminy Komorowo w 1898r. powstała szkoła gminna, która liczyła 3 oddziały. W czasach rozbiorów na terenie szkoły stał piętrowy murowany budynek, w którym mieścił się: Urząd Gminy Komorowo i 3-oddziałowa Szkoła Gminna.
    Otwarcie szkoły gminnej w Komorowie, której powstanie zostało zainicjowane przez Gminę Komorowo, nastąpiło w 1898r. Była to szkoła początkowa, w której uczył jeden nauczyciel, zaś uczniowie byli podzieleni na dwa zespoły jednoroczne.
     W chwili powołania przez Gminę szkoły w Komorowie, zapisano do niej 92 uczniów, w tym 77 chłopców i 15 dziewcząt. Najwięcej uczniów było w podziale wiekowym od 12 do 17 lat, natomiast w podziale do lat 8 było najmniej.
     Do naszej szkoły oprócz Polaków w 1899r. uczęszczało także 8 Rosjan i 4 Żydów.
     Program nauczania kładł główny nacisk na wzmocnienia wiary, moralności chrześcijańskiej oraz opanowanie języka  rosyjskiego, zaś nauka pozostałych przedmiotów mogła stać na niskim poziomie. Obowiązywał język rosyjski. Już od 1885r. w szkołach początkowych nauka wszystkich przedmiotów z wyjątkiem języka polskiego i religii odbywała się  w języku rosyjskim. Przepisy te obowiązywały od 20 lat.
      W latach 1905-1906, czyli w okresie Rewolucji i strajków szkolnych,  rosyjskie ministerstwo oświaty i lokalne władze szkole w Królestwie Polskim, pozwoliły na  nauczanie w języku polskim. Można było uczyć się w najniższych klasach przedmiotów w języku polskim, a w wyższych oddziłąch wolno było uczyć historii, nauk przyrodniczych i matematyki w obu językach.
      Wybuch I wojny światowej nie przerwał nauki. Jednak wskutek działań wojennych, budynek szkoły został zniszczony, dlaczego szkołę liczącą już 4 oddziały rozlokowany po wiejskich domach.
      Po ewakuacji  wojsk carskich w 1915 roku  ich miejsce zajęły wojska niemieckie.
      Usunięto język rosyjski z zajęć szkolnych, a pozostałych przedmiotów nauczano w języku polskim.
      Poziom nauczania  po odzyskaniu niepodległości w szkołach początkowych na wsi był bardzo niski. Szkoły nie posiadały żadnych pomocy naukowych, ani biblioteki. Dzieci biedoty wiejskiej, które nie miały pieniędzy by opłacić naukę, nie przyjmowano do szkoły.
      Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku na terenach tworzącego się państwa polskiego ważną rolę w uporządkowaniu organizacji szkoły odegrały podstawowe akty ustawodawcze w dziedzinie szkolnictwa. Dekret „O obowiązku szkolnym” z 7.02.1918r. stanowił, iż kształcenie w zakresie szkoły powszechniej jest obowiązkowe dla dzieci od 7 do 14 lat.
      Jak wynika z relacji uczniów 4-oddziałowej szkoły w Komorowie jedyną pomocą  w nauczaniu była  drewniana tabliczka. Uczniowie pisali na niej kredą.  Z podręczników nie korzystano, ponieważ nie każdego ucznia było stać na taki zakup. Większość rodzin chłopskich nie była zainteresowana posyłaniem dzieci do szkoły. Chłopi pragnęli jak najszybszego zwolnienia ich dzieci z obowiązku szkolnego, aby mogły im pomagać w gospodarstwie.
      W 1924 roku na wniosek miejscowych obywateli zniszczony podczas pożaru budynek przekazano władzom szkolnym. Władze oświatowe i okoliczna ludność przystąpili do odbudowy zniszczonego budynku.
W ciągu 3 lat wykonywano remont i odbudowano piętro.
       Rozpoczęcie roku szkolnego 1926-1927 przebiegało bardzo uroczyście. Najpierw odbyła się Msza w pobliskim kościele, następnie wszyscy zaproszeni goście, nauczyciele i uczniowie przybyli do szkoły, gdzie odbyło się poświęcenie sal lekcyjnych. W odremontowanych budynku umieszczono siedmioodziałową Szkołę Powszechną.
      Według relacji świadków ok. roku 1932 szkole nadano imię i ufundowano sztandar. Na jednej jego stronie widniał wizerunek Św. Stanisława Kostki- patrona młodzieży (na białym tle), a na drugiej stronie, na czerwonym tle, krzyż harcerki. Na tej uroczystości, gośćmi honorowanymi byli:  żona właściciela majątku w Komorowie- p. Marianna Niewęgłowska oraz płk. Ludwik Bociański.
W 1939 roku, po wkroczeniu Niemców, sztandar został spalony.
      Od 1933 roku kierownikiem szkoły został p. Frankowski.
      Dla poprawienia zdrowia nauczyciele organizowali dożywienie, dzieci otrzymały słodką bułkę i kubek gorącej kawy. Raz w tygodniu piły tran.
       Do szkoły powszechnej w Komorowie uczęszczały również dzieci ze wsi: Stoku, Sielc, Antoniewo oraz „zza koszar”.
       W 1939r. wybuch II wojny światowej spowodował przerwanie nauki. W większości szkół inauguracja nowego roku szkolnego nie odbyła się, ponieważ budynki szkolne oddano na potrzeby wojska. Komorowo wraz z innymi wioskami otaczającymi Ostrów Mazowiecką zostały włączone do Generalnej Guberni.
        Poczucie obowiązku i patriotyczna postawa nauczycieli sprawiły, że szkoła w Komorowie nadal funkcjonowała.  Władze  okupacyjne zarządziły jednak wykreślenie z programu tzw. przedmiotów patriotycznych. Innym zarządzaniem  wydanym, w grudniu 1939 r. był konfiskata podręczników do zabronionych przedmiotów.  Odpowiedzialnym za jej wykonywanie był ówczesny kierownik F. Fijałkowkski. Skonfiskowano podręczniki, zbiory biblioteczne, dzienniki, a sztandar hitlerowcy spalili na dziedzińcu szkoły.
       Mimo trudnych warunków, w jakich odbywała się nauka wielu uczniów skończyło szkołę z bardzo dobrymi wynikami.
   Na skutek działań wojennych w 1939, dobytek szkolny został doszczętnie zniszczony. Wówczas przeniesiono szkołę do drewnianego budynku przy szosie ostrołęckiej. W roku 1944 wznoszono zajęcia, które odbywały się po II wojnie światowej. W tym czasie kierownikiem szkoły został Franciszek Fijałkowski.
         W rok później zorganizowano pierwszy Komitet Rodzicielski.
W 1946 roku kierownictwo szkolne objął długoletni nauczyciel Jan Żepij.
      Po dwóch latach kadencji Jana Żepija, nowym kierownikiem szkoły został Eugeniusz Flantz (1948r.). W tym samym roku odbyła się również wizytacja szkoły. Po raz pierwszy po wojnie zaopatrzono  uczniów w większą ilość  podręczników.   
       W 1955r. Szkoła Podstawowa w Komorowie Starym otrzymała światło elektryczne.  Jednocześnie,  w tym samym roku, Komitet Rodzicielski za pieniądze uzyskane z różnych imprez, zakupił dla szkoły radio lampowe.
      W roku 1957 kierownikiem szkoły został Władysław Merchut. W tym samym czasie odbyły się wybory do Rad Narodowych. Radną powiatową i gromadzką wybrano właśnie Władysława Merchut.
      Ważną datą jest rok 1959, ponieważ za fundusze Gromadzkiej  Rady Narodowej zostaje odnowiony budynek szkolny.
W 1960r. szkołę odnowiono ponownie. Fundusze na jej remont pochodziły od Gromadzkiej Rady Narodowej.
        Rozpoczęło się kolejne 20-lecie istnienia SP w Komorowie.
Dyrektorem w tym czasie był p. Ryszard Jaworski, nagrodę pieniężną w wysokości 100 zł., za oszczędności  SKO przeznaczono na zakup telewizora. Była to w tym czasie nie lada atrakcja dla dzieci i młodzieży.
       W roku szk. 1971-72 na stanowisko dyrektora szkoły powołano p. Henryka Kozłowskiego.
        W latach 1973-74 przeprowadzono kapitalny remont budynku, zainwestowano centralne ogrzewanie i doprowadzono wodę.  Kierownictwo szkoły nawiązało współpracę z Państwowym Ośrodkiem Maszynowym, który stał się opiekunem naszej placówki. Teren w wokół budynku szkolnego zastał zagospodarowany. Młodzież posadziła dookoła placu lipy i od strony ulicy założyła ogród kwiatowy.
      W 1980r. do budynku  szkoły dobudowano szatnię.  W całej szkole wymieniono okna, a w klasach znajdujących się na piętrze położono na podłogach wykładzinę. Od tej pory szkoła stała się najbardziej nowoczesna i funkcjonalna.
       W maju 1983r. odbyła się wizytacja kompleksowa szkoły.
       W roku 1990 po wytężonej i efektownej pracy, na zasłużoną emeryturę odszedł dyrektor szkoły mgr Henryk Kozłowski. Nowym dyrektorem został mgr dyrektorem zastała mgr  Janina Kozłowska.
       W tym czasie rodzice wykonali we własnym zakresie szereg prac remontowych w szkole. Zbudowali ściankę działową w kl. VIII, wymienili glazurę, pomalowali łazienki, wyremontowali ławki. W dwa lata później Samorząd Uczniowski pod kierunkiem pani Krystyny Iwaniuk wydał gazetkę „Kurier Szkolny”, która ukazywała się co miesiąc.
  
    W 1993r. szkoła nawiązała kontakt z dowództwem J.W. w Komorowie. W ramach współpracy szkoła uczestniczyła w lekcjach chemii prowadzonych przez chemików w mundurach, w prawdziwym laboratorium J.W. udostępniła dzieciom autokar na wycieczki szkolne.
Po 30 latach pracy pedagogicznej na zasłużoną emeryturę odeszła dyrektorka mgr Janina Kozłowska. Nowym dyrektorem został mgr Waldemar Skurzyński.
        Dzięki Radzie Rodziców, byłej pani dyrektor szkoły mgr Janinie Kozłowskiej, która była inicjatorem tego przedsięwzięcia, jak też dyrektorowi Waldemarowi Skurzyńskiemu oraz przychylności władz oświatowych i gminnych, w październiku 1995r. rozpoczęto rozbudowę szkoły.
        W 1997 r. uczniowie i nauczyciele rozpoczęli pracę w nowym, pięknym i nowoczesnym budynku szkoły. Każdy nauczyciel otrzymał swoją klasopracownię.
         We wrześniu w nowej Sali gimnastycznej odbyła się uroczystość z okazji rozpoczęcia roku szkolnego 1998/1999.
          W 1998r. nasza szkoła obchodziła też swoje 100-lecie.

           P. Waldemar Skurzyński był dyrektorem przez 8 lat. Po jego odejściu, w 2003 r., funkcję pełnił p. Jacek Stachacz.
           Z jego inicjatywy wygospodarowano trzy klasopracownie po byłym mieszkaniu nauczycielskim, wykonano elewację zewnętrzną szkoły, zorganizowano parking i położono chodnik i wjazd do szkoły. Całkiem niedawno powstało wielofunkcyjne boisko szkolne, które jest drugim tego typu obiektem w Gminie Ostrów Mazowiecka.
      W roku 2008 szkoła obchodziła 110 lat.
Dyrekcja, Rada Pedagogiczna i rodzice podjęli działania prowadzące do rozbudowy szkoły o 3 sale lekcyjne i salę gimnastyczną. W związku z tym Urząd Gminy zakupił działkę o pow. 0,3 ha.    
        10 grudnia 1993r. powołano Komitet Rozbudowy Szkoły. Dzięki staraniom komitetu, a w szczególności p. Jana Kowalskiego, wydrukowano cegiełki, którym sprzedaży znaczenia zasiliła konto rozbudowy. Inwestycję wspierał przede wszystkim Urząd Gminy, który od 1993r. stał się prawnym właścicielem szkoły wraz z Kuratorium Oświaty w Ostrołęce. Cenne były też datki pochodzące od rodziców, uczniów i społeczności.